PrintMail this page

zinken

Een zink is een aërofoon of blaasinstrument met mondstuk en vingergaten. De meeste zinken zijn licht gebogen, maar er zijn ook rechte exemplaren. Het mondstuk kan afneembaar zijn of ingewerkt in het instrument. In dat laatste geval spreken wij van een stille zink. Net als vele blaasinstrumenten is er een hele familie van zinken. Een zink is een makkelijk meeneembaar, polyvalent instrument, dat even goed kan samenspelen een koor als met een ensemble van schalmeien en pommers, een vioolbende of met trombones.

De glorieperiode van de zink was de 16e eeuw. In de loop van de 17e eeuw werd het instrument minder en minder gebruikt om tenslotte in de vergetelheid te raken. In de tweede helft van de 16e eeuw echter bekleedde het een prominente plaats in het muzieklandschap, als instrument dat voorbehouden was voor ware virtuozen. Zinken weerklonken in de kerk, waar de klankkleur heerlijk kon versmelten met gezang, aan het Hof en in ensembles. Vooral in Italië was de zink erg geliefd, maar ook aan de andere kant van de Alpen. In het 17e-eeuwse Brussel, bijvoorbeeld, was Balthazar Richard een beroemde specialist. Naar het einde van die eeuw veranderde de muzikale smaak en moest de zink plaats ruimen voor de viool. Meerdere cornetti of zinken zijn in het mim te bezichtigen, zowel gebogen als rechte exemplaren. Een mooie is er eentje toegeschreven aan de Venetiaanse familie Bassano uit het derde kwart van de 16e eeuw.

 

Media
Images: 
Bassano zink